چگونه خدا را بشناسیم ؟
به نظر من بهتره اول خدا شناسی را تعریف کنیم سپس با راه های خداشناسی آشنا شویم .
شناخت خداوند عزوجل آغاز دین داری، از جمله بالاترین شناخت ها و عامل کامل شدن معرفت است.
شناخت حضرت حق تعالی سبب دوستی با او و بی نیازی از خلق و دل کندن از دنیا می شود. کسی که خدا را بشناسد تنها نخواهد ماند (هو معکم این ما کنتم) هر چند به ظاهر از خلق دور ماند، چرا که خداشناسی مونس هر تنهایی و یار و یاور هر بی کسی است.
خداشناسی نیروی هر ناتوانی، روشنایی هر تاریکی و شفای هر بیماری است (یا من اسمه دوا و ذکره شفا).
آنکس که توفیق معرفت حق نصیبش شود، روزها را به روزه و شبها را به عبادت سپری می کند.
کنترل زبان و شـکم و مصون مـاندن از آفت های بیشمار و تبعـات ناشی از آنـها، از برکـات دیگر شناخت خداوند می باشد.
خدا را باید به خدا شناخت، اگر از طریق دیگر نیز او را بشناسیم، این طریق از خود او سرچشمه می گیرد. مرحوم شیخ صدوق رحمه الله تعالی علیه می فرمایند:«اگر او را با خردهای خود شناخته باشیم، این خردها عطیه الهی اند، اگر به واسطه پیامبران و فرستادگان و حجت هایش او را شناخته باشیم، این خدای عزوجل است که آنها را برانگیخته و فرستاده و به عنوان محبت های خویش برگزیده است. اگر به واسطه خودشناسی به شناخت او رسیده باشیم، نفس های ما نیز آفریده خدایند، بنابراین در هر صورت ما خدا را به خدا شناخته ایم.»
شاید در ذهن برخی آمده باشد که اگر در دوران کودکی و قبل از سن تکلیف می مردند، مسـتقیم به بهشت می رفتـند و نـیاز به تحـمل این هـمه مشکلات و سختیها در دنیا نداشتند، مولای متقیان حضرت علی(علیه السلام) می فرمایند:«دوست ندارم که در کودکی می مردم و به بهشت می رفتم و بزرگ نمی شدم تا پروردگارم عزوجل را بشناسم.»شناخت خداوند به سه طریق صورت می گیرد.
اول شناخت او با آیات آفاق که یک نگاه شهودی و علم حضوری است و طریق عوام می باشد که از طریق شناخت طبیعت به خداشناسی می رسند.
دوم شناخت او با آیات انفس(خودشناسی) که یک نگاه فطری و نظری و علم حصولی است و طریق خواص می باشدکه از طریق دل به شناخت حق تعالی می رسند. شناخت خداوند منان با آیات انفس مفیدتر است چون معمولاً با اصلاح صفات و اعمال نفس همراه است. پس اندیشیدن در آیات آفاقی و انفسی به شناخت خداوند منتهی می شود و این نیز به نوبة خود راهنمای انسان به سوی حق و شریعت الهی می باشد.
سوم شناخت خداوند لطیف از طریق رؤیت می باشد که طریق اولیاء است و همگان را به آن راه نیست.
این جمله حضرت علی (ع) : «دوست ندارم که در کودکی می مردم و به بهشت می رفتم و بزرگ نمی شدم تا پروردگارم عزوجل را بشناسم.» بیانگر اهمیت فوق العاده و ارزش والای دانستن ، درک و فهم جهان هستی و خداوند متعال است. جمله معروف " در دنیا هیچ لذتی با لذت مطالعه برابری نمی کند " نیز موکد این امر است. اصلا اگر عمقی تر بنگریم می بینیم از جمله اهداف والای آفرینش اعطای نعمت هستی و شعور به انسان، اشرف مخلوقات است
