پدر، یعنی آرامش.
پدر، یعنی امنیت.
...
پدر، یعنی خانه ات، ستونی دارد که نمی دانی،
ولی خانه ات بر آن ستون استوار است.
پدر، یعنی ستاره ای که می درخشد، اما پشت ابرهای
روزها و روزهای ابرها پنهان شده و تو، او را نمی بینی.
پدر، یعنی مهری که کمی زمخت است،
کمی سخت است؛ اما سخت شیرین.
پدر، یعنی آینده، یعنی نگاه به آینده، یعنی نگرانی هایی
که در آینده جا مانده اند.
پدر، یعنی دست هایی که پینه بسته اند، حتی اگر
پینه هایش دیده نشود.
پدر، یعنی کیسه ای از خوراکی و میوه و ... در دست
و جاده ای بی انتها در چشم، که همیشه متروک می ماند،
که همیشه بی عابر.
پدر، یعنی رفتن به میان جامعه، خسته شدن در میان
جامعه، بریدن در میان جامعه، خم شدن در میان جامعه،
اما ایستادن در میان خانه، استوار، بی تکان، بی لرزه.
پدر، یعنی سکوت.
پدر، یعنی حرف های نگفته.
پدر، یعنی همه نگرانی هایی که هیچ گاه به لب نمی آیند،
اما به دل می نشینند.
پدر، یعنی نگاهی ملتمسانه و بی دفاع؛ آنگاه که او را
ترک می کنی، به مقصد جایی دور
پدر، یعنی معدن رازهای سر به مهر فراوان
پدر، یعنی راه، وقتی که حس می کنی مسافری شده ای
و راه را بیشتر از او رفته ای.
پدر، یعنی دیواری بزرگ، که خانه را پوشانده؛ که اگر نباشد،
خانه تعریف و تعبیر و تفسیر و تصویری ندارد، هیچ.
پدر، یعنی تو، که در آرامگاه خود خفته ای....
دلم تنگه برات بابا....
