من بزرگ شدم.اما هنوز طفل توام.
گاه به چشمانت خیره می شوم که چقدر بیدار ماند و خون شد.گاه به دستانت خیره
می شوم که چقدر تکانم داد و خرد شد.گاه از مهرت به حیرت آمدم که هیچگاه کم
نشد.
درلابه لای کوچه هایی که بین مان فاصله انداخت,در لابه لای شلوغی هایی که ما را
از هم دور می کرد,گاه تنها معجزه برایم تازگی داشت.غافل از اینکه معجزه, حضور
توست.مادر چگونه می توانم نبودنت را حس کنم؟ چگونه؟ و تو تنها امید من در
زندگی هستی پس با من بمان و نغمه زیستن را برایم بخوان که بدون تو دنیا برایم
ارزشی ندارد و چگونه می توان بدون تو زیست؟
از گذشت تو چگونه می توانم صحبت کنم که حضورم ,از گذشت توست.
واژه ای برای بیانت نمی یابم,قلمم نمی تواند توصیفت کند و تو اولین موجودی
هستی که از بیان عظمتت عاجز ماندم.
تنها می توانم بگویم "فتبارک الله احسن الخالقین"
با تشکر از وبلاگ قلب سنگی
