دلم را بردی . چه خوب کردی !
زودتر از زود دیوانه ام کن .
این تنها خانه کوچک دل را پیش تر از پیش ویرانه تر کن . خوابم را ببر . بگذار دراین دریای مواج زندگی دست و پا زنان تا به ساحل امن حضورت شنا کنم و باز به ساحل نرسم .
امان بده تا دوباره حرکت کنم و از شوق آمدن به سمت تو . نمانم .
فرصت بده تا همیشه تشنه بمانم و باز عطش . مرا بی تاب طلب دیدارت کند . امان بده !
بگذار همه این رنگ ها که به جان زمین می پاشی عطر بنفش ها و زرد ها و سفید های یاس . مستم کند . گیج و منگم کند . زمینم بزنند و باز برخیزم و بیفتم . بگذار همین گونه کج و مج راه بروم ولی ذکر نامت به زیر زبانم شکوفه کند .
نمی خواهم هوش را بدون عطر حضور تو .
نمی خواهم دیکته بی غلط را بی آن که نام تو برسر سطر نباشد .
بگذار خط بخورم اما به دست تو .
بگذار بشکفم به فرمان تو .
این قامت راست بی یاد تو کج است واین کج به نام تو راست می رود .
نمی خواهم شعری با قافیه بنویسم که وزنش تو نباشی .
نمی خواهم نثری را بی آن که تداوم معنایش تو نباشی .
نمی خواهم قصه ای بنویسم که آغاز و پایانش تو نباشی .
می خواهم آغاز تو باشی . وسط تو باشی . پایان هم تو باشی .
دلم را بردی . به همین سادگی منو عاشق خودت کردی خدای من .