حجاب در شاهنامه
در جاهای مختلف شاهنامه سخن از زن نیکوی ایرانی و حجاب او به میان آمده است که از این اشعار استفاده می شود زنان ایران از دیر باز حجاب و اخلاق نیکو و پاکدامنی شان زیانزد همه بوده است . اکنون به برخی از آن اشعار توجه فرمایید :
سخن شیرین ، زن پرویز :
چنین گفت شیرین که ای مهتران
بسی سال ، بانوی ایران بدم
نجستم همیشه جز از راستی
جهان گشته و کاردیده سران
بهر کار پشت دلیران بدم
زمن دور بد کژی و کاستی
سه چیز باشد زنان را بهی
یکی آنکه با شرم و باخواستت
دگر آنک فرخ پسر زاید او
سه دیگر که بالا و رویش بود
بدانگه من جفت خسرو بدم
بگفت این و بگشاد چادر ز روی
مرا از هنر موی بُد درنهان
که باشند زیبای گاه مهی
که جفتش بدو خانه آراستست
زشوی خجسته بیفزاید او
به پوشیدگی نیز مویش بود
به پوشیدگی در جهان نو بدم
همه روی ماه و همه پشت موی
نمودم همه پیشت این جادویی
نه کس موی من پیش از این دیده بود
که او راندیدی کس اندر جهان
نه از تنبل و مکر و ز بد خویی
سخن تهمینه همسر رستم :
به گیتی زخوبان مرا جفت نیست
چو من زیر چرخ کبود اندکیست
که از پرده بیرون ندیدی مرا
نه هرگز کس آواز شنیدی مرا
سخن منیژه :
منیژه منم دخت افراسیاب
برهنه ندیده رخم آفتاب
با تشکر از وبلاگ حجاب برتر - THE BEST HEJAB
