پروردگارا ! می خواهم با تو سخن گویم و بگویم شرح دلتنگیم را ، عشقم را .

بگویم که تمام ذرات وجودم عشق به تو را فریاد می زنند . دلم می خواهد سینه ام را بشکافم

و این فریاد حبس شده را آزاد کنم . هر چند که تو خود به همه ی آنها آگاهی....!

بگویم که تو این عشق را در تمام وجودم گنجاندی پس مثل همه ی غرایز دیگر که عطا کردی ،

این را هم پاسخ بده هر چند که تو خود عاشق تری !

بگویم تو را می خواهم نه به خاطر نعمت هایت ، نه به خاطر بهشتت ، نه به خاطر گذشت از

گناهانم و نه به خاطر رسیدن به خواسته های کوچک و تهی ام ...

تو را می خواهم چون وجودم از توست ، سرشار از توست ، از هوای تو ، از بوی تو

و از عشق تو ......

دلم می خواهد در دریای آغوشت غرق شوم ، تو را ببویم ، ببوسم و دیوانه وار به تو چشم دوزم

ولی....

چه می توانم بکنم وقتی عشق به فراتر از این خیال و اوهام است . وقتی به این فکر می کنم که

تو خود عاشق تری ، جایی برای خیالات کوچک من نمی ماند .

ولی باز هم هر چه فکر می کنم که این حرف ها را چگونه بگویم ، به بن بست می خورم و زبان

اشک هایم می گوید که این عشق را با کلمات نمی توان ابراز کرد..

همچنان اشک هایم به این عشق پاسخ می دهند .

آه حسرت می کشم که ای کاش روحم آزاد بود ، روحی که از دم تو ایجاد شد ، روحی که

معبودش ، محبوبش  و معشوقش تویی !

چقدر سخت است بال هایش را گرفتن وقتی که تشنه ی پرواز  است . پرواز به سوی تو ،

به سوی ابدیت !

پروازی که برای آغوش تو می رود .

وقتی به این فکر می کنم که تمام کائنات برای اسایش من است ، تحت فر مان من است ، برای

من است ، و این آدم است که خلیفه است ، چگونه به عشق تو پی نبرم ؟

چگونه ترا نبینم ؟ و چگونه به این عشق پاسخ دهم ؟ چگونه .....؟؟؟!!