فتح مکه
در سال هشتم هجرت، پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله مکه را فتح کرد، بعد از فتح مکه که آن را هم پیغمبر اکرم به گونه ای فتح کرد که هیچ خونریزی واقع نشود و نشد جز یک شلوغ کاری مختصری که خالد (ابن) ولید کرد و پیغمبر اکرم هم از آن کار تبری جست خواه ناخواه حتی همان دشمنان سرسخت اسلام هم آمدند و اسلام آوردند؛ گروه گروه مرد و زن می آمدند و اسلام می آوردند. مردها می آمدند و با پیغمبر بیعت می کردند و زنها هم می آمدند با پیغمبر بیعت کنند فرمود: نه، من با زنها دست نمی دهم. مردها می آمدند دست می دادند و زنها می آمدند، فرمود: نه، گفتند: پس ما چگونه بیعت کنیم ؟ فرمود: یک ظرف آب بیاورید؛ دستشان را زدند در آن ظرف آب و در آوردند، بعد گفتند: هر کس می خواهد با من بیعت کند دستش را در این ظرف آب بگذارد، این در حکم همان بیعت است.
فتح مکه برای مسلمین یک موفقیت بسیار عظیم بود چون اهمیت آنها تنها از جنبه نظامی نبود، از جنبه معنوی بیشتر بود تا جنبه نظامی. مکه ام القراء عرب و مرکز عربستان بود. قهرا قسمت های دیگر، تابع مکه بود و به علاوه یک اهمیتی بعد از قضیه عام الفیل و ابرهه، که حمله برد به مکه و شکست خورد، پیدا کرده بود.
بعد از این قضیه این فکر برای همه مردم عرب پیدا شده بود که این سرزمین تحت حفظ و حراست خداوند است و هیچ جباری بر این شهر مسلط نخواهد شد. وقتی پیغمبر اکرم به آن سهولت آمد مکه را فتح کرد گفتند: پس این شهر مسلط نخواهد شد. وقتی پیغمبر اکرم به آن است. به هر حال این فتح خیلی برای مسلمین اهمیت داشت. مسلمین وارد مکه شدند. مشرکین هم در مکه بودند. تدریجا از قریش هم خیلی مسلمان شده بودند.
یک جامعه دوگانه ای در مکه به وجود آمده بود، نیمی مسلمان و نیمی مشرک. حاکم مکه از طرف پیغمبر اکرم معین شده بود؛ یعنی مشرکین و مسلمین تحت حکومت اسلامی زندگی می کردند. بعد از فتح مکه، مسلمین و مشرکین با هم حج کردند با تفاوتی که میان حج مشرکین و حج مسلمین وجود داشت. آنها آداب خاصی داشتند که اسلام آنها را نسخ کرد.
اسلام در آثار شهید مطهری (ره ) جلد اول
