همه ما وقتی کلمه مادر را میشنویم، یه جورایی یک موجود مقدس و نورانی و فوق‌العاده مهربان و دلسوز را در ذهنمان مجسم میکنیم اما در مورد پدر اینجوری نیست. این اجماع در مورد پدرها وجود ندارد، پدرها اخم میکنند، عصبانی میشوند، با بچه‌هایشان مشکل دارند، خودشان سیگار میکشند ولی بچه‌ها را از سیگار کشیدن منع میکنند، شبها دیر به خانه میایند ولی معتقدند فرزندانشان باید زود در خانه باشند، به لباس پوشیدن بچه‌ها گیر میدهند، گاهی آدم را ضایع میکنند و …. اصلا پدری و فرزندی اگر با هم مشکل نداشته‌باشند و کل کل نکنند نرمال نیستند.

اما همه اینها باعث نمیشود پدرها را دوست نداشت، هر چند گاهی واقعا دلمان میخواهد ای کاش نبودند. همه اینها باعث نمیشود برای روز پدر، حتی با پولهایی که خودش به ما داده است، برایش کادو نگرفت. همه اینها باعث نمیشود روزش را تبریک نگفت، روزت مبارک!