به نام صاحب حقیقت

حقیقت انسان نوریست متعالی . . .
به دنیا نیامده ایم که خوب باشیم ، آمده ایم تا به تعالی برسیم . . .
آمده ایم تا هر آنچه را که نور را برای رسیدن به تعالی متخلص تر میسازد متجلی تر سازیم !
همه ما از خداییم و به سوی خدا باز می گردیم
خداوند از روح خود انسان را آفرید و به خود احسنت گفت و آن را خلیفه خود در زمین قرار داد .
هر انسانی وجهه ای از وجود و تجلی خداوند است و به نوعی هریک از ما خدایان کوچکیم که از ذات خود به دور افتاده ایم .
و این است حقیقت انسان که روحیست خدایی ، همراه با قدرتی از ذات خویش قدرتی خدایی . . . !
رسد آدمی به جایی که به جز از خدا نبیند تو بنگر تا چه حد است مقام آدمیت . . .
با استناد به آیه شریفه فوق ، زمانی آدمی به سعادت می رسد که به اصل خویش باز گردد . . .
همه انسانها دارای مقام بالایی می باشند ، به خاطر وجه ی خدایی وجودشون و همه آنها پاک قدم به این دنیا میگزارن و طبق شرایط زندگی خویش که خود نیز نتیجه زندگی پیشینی شان می باشد شکل می گیرند در اینجا زندگی یک انتخاب است ؛ انجام دادنها و ندادنها ؛ که در لحظه است ، تنها جایی که زندگی حقیقت دارد و هر انتخاب درست گامی است رو به تعالی ؛ ولی بشر زمانی به سعادت می رسد که نوع بشر به سعادت برسد ، چون همه ما از یک نوریم و مکمل یکدیگر؛ در این زمان خدمت به خلق انبیا و اولیا تجلی پیدا می کند که تنها راه رسیدن به اصل خویش تن است مسئله ای که تمام اساتید به نام مکاتب به آن رسیدن که برای ارتقای بیشتر نیاز به کمک به روح جمعی را دارند و سعی در اشائه ی آگاهی به عناوین مختلف را دارند .
کودکان را دوست دارم ؛ آنها پاکند ، از ما به حقیقت خویش نزدیک ترند و زمینی مساعد برای جزب و اشائه ی آگاهی و در برحه زمانی که آموختن انتخاب راه درست به آنها کمک بسیار بزرگیست به نوع بشر.
و در آخر انسانها را دوست دارم ؛ چون خود و خدای خود را دوست دارم .

__________________
تا توانی دلی بدست آر

دل شکستن هنر نمی باشد